Pagina's

12.4.12

Poëzie & muziek


















Jacob Groot (West-Friesland, 1947) was vanaf zijn debuut in 1970 een van de pioniers van de neo-romantiek, die door middel van een ironisch stijlbesef een nieuwe emotionele poëzie wist te schrijven.
In het drieluik Natuurlijke Liefde (1998), Zij Is Er (2002), en Heerlijkheid Van Luchtmetaal (2005) werden uitbundiger registers bespeeld; met name de gelijktijdigheid van het zintuiglijke en het cerebrale werden geprezen. Zijn meest recente bundels verschenen in 2009 (Lofzang) en 2010 (Divina Noir).
Ook in zijn proza is Jacob Groot uit op een nieuw timbre en een nieuwe sound. Dit gold al voor zijn Nieuwe Muziek, een Herman Gorter-boek (1980), maar met name voor de essays over popmuziek die gebundeld werden onder de titel Gelukkige Lippen (2004).
Jacob Groot was tot 1999 redacteur van De Revisor en woont & werkt te Amsterdam-Oost.  
→ bron





Anneke Brassinga (Schaarsbergen, 1948) is dichter, prozaïst en vertaler. Na haar opleiding tot Literair vertaler aan de UvA maakte ze naam als vertaalster van onder anderen Oscar Wilde, Jules Verne en Sylvia Plath.
In 2008, het jaar waarin ze essays publiceerde onder de titel Bloeiend puin, ontving zij de Constantijn Huygensprijs voor haar hele oeuvre, volgens de jury 'een uniek universum van taal, waarin ze voortdurend zoekt naar een balans tussen de wereld van woorden en de echte, die van gras, vlees, botten, liefde. Razend knap, geestig, ontroerend, soms ergerniswekkend, nooit gemakkelijk.'
Vanaf 1974 publiceerde Brassinga proza en poëzie in De Revisor. Haar eerste niet-bibliofiele dichtbundel verscheen in 1987. In 1993 kwam haar eerste prozabundel op de markt. Meest recent: Ontij (2010).
→ gedichten




'Het mooiste jaargetijde vind ik toch altijd weer de lente. Ik kan er zo naar uitkijken als alles weer bloeien gaat. Als eerste natuurlijk in mijn tuin. Vorig jaar heb ik er weinig van gemerkt, mijn hoofd zat in duister en mijn hart voorvoelde hoe het zou breken maar dit jaar geniet ik volop van al het schoons,' aldus Dia Huizinga.
 'Volgende week lees ik voor in de Valreep, je hebt daar al over kunnen lezen eerder in Onder Zeeniveau. Ik ben nu een lied aan het schrijven over mijn gelukkige leven en hoop dat volgende zondag voor te dragen. Ik schijf een lied en ik zeg dat ik het voordraag. Hoe zit dat? Schrijf ik tegenwoordig liederen? Zing ik ook? Dacht ik niet dat ik gedichten schreef en nu zeg ik opeens dat ik een lied schrijf. Hoe zit dat? Ik weet zelf het antwoord natuurlijk want na al deze lange jaren in het leven ken ik mezelf wel mocht ik denken.'
 → Onder Zeeniveau




Buurtbewoner Victor Schiferli (Haarlem, 1967) debuteerde in 2000 als dichter met Aan een open raam. Was jarenlang redacteur bij uitgeverij De Bezige Bij, daarna criticus en journalist voor onder meer Vrij Nederland en Het Parool. Tegenwoordig actief bij het Nederlands Letterenfonds als beleidsmedewerker voor vertalingen van Nederlandse literatuur naar het buitenland.
Als muzikant speelde hij onder meer in de band Girlfriend Misery die in 1994 de cd On The Sofa uitbracht en veel optrad in het Nederlandse en Spaanse clubcircuit.
Zijn recente roman Dromen van Schalkwijk wordt alom geprezen en is een opstap tot een meesterproef genoemd. Abdelkader Benali schreef: 'Ik heb niet meegelopen in Ban de Bom-demonstraties, was te laat voor Doe Maar, heb nooit shag gerookt, vind blowen vies, nooit een speld door mijn neus gehad en van tot popcentra omgebouwde jeugdhonken word ik cholerisch en toch heeft Dromen van Schalkwijk me weten te ontroeren. Hij heeft de desolate nazondagmiddagsfeer van de verlaten wijken waar we zijn opgegroeid, perfect weten te vangen.'
→ website



Peter Klencke, vanaf de jaren zestig befaamd als bluesgitarist en Nederlandstalig zanger, debuteerde dit jaar als auteur met de autobiografische roman Hollandia Blues.
Hierin verhuist een Indisch gezin in 1950 van Djakarta naar Hollandia. Na WOII, waarin de vader in een jappenkamp was geïnterneerd, en de daarop volgende Indonesische onafhankelijkheidsstrijd en de Bersiap-periode, lijkt Nieuw-Guinea een veelbelovende mogelijkheid om een nieuw bestaan op te bouwen. De situatie is er echter primitief vergeleken bij het vooroorlogse Indië, en gaandeweg wordt de dreiging voelbaar van de claim van Indonesië op dit gebiedsdeel.
Hollandia Blues, in een sober poëtische stijl geschreven, is het 'coming of age' verhaal van een Indische jongen, een stoere held die verliefd wordt op filmsterren en die bovenal graag een echte Indo wil zijn. Hollandia is zijn ideale 'jongensland'.
Over de lotgevallen van de Indische Nederlanders die daar leefden is nauwelijks iets substantieels geschreven en dit boek mag daarom als een belangrijke bijdrage aan ons Indische erfgoed worden beschouwd. Het verschijnt op een historisch moment: 50 jaar na de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië.
Peter Klencke woont afwisselend in Frankrijk en Amsterdam-Oost.
 → website


Wegens ziekte moet de aangekondigde schrijver Anton Valens helaas verstek laten gaan.
De muziek wordt verzorgd door Ultraviolence, het bandje van tieners uit de buurt dat z'n naam ontleende aan de film A Clockwork Orange en naar verluidt neo-psychedelische rock ten gehore brengt.

Alle deelnemers en medewerkers aan 'Poëzie & muziek' doen dat belangeloos.
→ meer over de Valreep